AW.DTV 3 – Haarlem 2

Details Written by webdesign Published: 13/12/2011

H2tenswaardigheden

Bleef ik vorige keer nog in gebreke na een nederlaag, deze keer bleef een schrijfsel uit na een winstpartij. Bij Groen Geel. Normaal is maandag mijn schrijfdag. Nu was het de dag van de Goedheiligman. Ik bracht die avond door in de Zoete Inval. Samen met m’n familie. Wel korfbalpraat dus, maar geen korfbalproza. De dinsdag ging op aan trainen. Nou ja trainen .. De droeve privéomstandigheden van Jeroen, Bas én van mij (en de rest van ons gezin) maakten écht trainen lastig. Erwins middagkeuze voor het circuitje loste veel op. Wie wilde rammen kón dat, wie de kantjes af wilde lopen mócht dat. Het afsluitende partijspel met scorevakken en in willekeurige vakopstellingen sloot daar mooi bij aan. Ruimte, ook om de sombere toeschouwer af en toe even te knuffelen. Je wilt het allemaal niet, maar het leven is wat je gebeurd en het was goed zo. De woensdag was voor mij bestemd voor condoleance en de donderdag voor de crematie. Vrijdag was het weer trainingsdag en dus geen H2W de afgelopen week.

Jammer want er viel wel iets te zeggen over de winst op Groen Geel. De rust ging in met een 3 – 8 voorsprong, verkregen door goed spel, solide verdedigen en goals van Vincent (2), Mo (2), Michel, Bas, Roos en Han. Han bracht ons na de thee direct op 3 – 9, maar toen stokte onze productie. Het spel bleef nog geruime tijd goed verzorgd, maar doelpunten bleven uit. Dan sluipt ongemerkt toch de twijfel binnen. Ga je vaker op de klok kijken en .. ben je dus niet meer hier maar daar. Gelukkig was GG niet goed genoeg om het ons nog echt lastig te maken. Daarvoor bleven we ook te goed verdedigen. Bij 6 – 9 frommelde Michel nog iets van wat op een doorloper/stip leek binnen en kwam het eind bij 7 – 10.

De week heb ik al beschreven. De gevolgen nog niet helemaal. Jeroen zou het weekend niet spelen en dus promoveerde Han naar H1. Bas wilde het nog wel proberen, maar haakte, in mijn ogen heel verstandig, op zondagochtend alsnog af. Soms zijn dingen oneindig veel belangrijker dan korfbal. Chapeau Bas dat je er zondag wel bij was in Amsterdam en om misverstanden te voorkomen: verstandig dat jij er niet was Jeroen.

AW/DTV was van een heel andere orde dan GG. Goed, geroutineerd en relatief jong. Een lastige combinatie voor elke tegenstander. En wij? Wij startten met Raymond op de plek van Bas en Justin op de plek van Han. Raymond? Justin? Jazeker. Beiden enige weken teruggekeerd op het 99 en een beetje jaar oude Haarlemnest. Eigenlijk op een freelancecontract. Kom maar trainen, maar we weten niet of en waar we plek voor je hebben. Ik zeg het vaak: “De praktijk is altijd .. juist ja .. weerbarstiger”. Zonder een minuut speeltijd in welk team ook op de bank zitten bij een stroef spelend, maar gelukkig wel winnend H1 en de dag erna starten in de basis van H2. Het bestaat allemaal in rare weken.

De wedstrijd tegen AW/DTV kort samengevat: een echte botsing. Een pot waar je er heel veel van moet spelen om beter te worden. Tot 2 – 2 konden we bijblijven door Raymond en Helen, maar toen moesten we vier keer passen. Wendy maakte geruisloos en bijna onzichtbaar 6 – 3 en door een triootje van Michel en van Michel zijn heer plus een éénpitter van Justin kwam de ruststand 9 – 7 op het bord. Raymond zorgde na de thee voor 10 – 8, Roos voor 11 – 9 en toen moesten we lossen: 13 – 9. Nog één keer gaven we alles. Met Tim en Kim als een soort van lichte luchtafweer naast Raymond en Roos kwamen we nog wel terug, maar bij 13 – 12 was de tijd schoon op. Natuurlijk jammer. We willen nu eenmaal altijd winnen. Toch past ook iets van tevredenheid, trots misschien wel. Na zo’n week tegen zo’n tegenstander zo spelen in een nogal gewijzigde opstelling is iets waar we verder mee moeten kunnen. Monique verwoordde het in de rust misschien wel heel goed: “Ik moet wel erg zoeken. Ik bedoel dat absoluut niet negatief, maar is wel zo”. Terecht Mo. Het was zoeken, maar ik denk ook we dat we zondag ook veel gevonden hebben. Wat mij betreft genoeg om mee verder te kunnen. Aan het werk dus maar weer.

De maandag loopt op z’n einde. Ik zie Brian Farley coach van het jaar worden, sluit dit epistel af en begin na te denken over morgenavond: trainen maar weer.

Jan