H2tenswaardigheden en een beetje E3

Details Written by webdesign Published: 19/12/2011

Soms ziet een weekend van uw schrijver er een beetje veel “Haarlem” uit. De vrijdagtraining is natuurlijk standaard, maar dat wil niet zeggen dat het dan al ver in de zaterdag moet zijn als je eindelijk weer uitgeleuterd bent over spelers, teams, toekomst etc..

Zaterdags, slechts een paar uur later, was ik op uitnodiging van Erwin op bezoek in de Spaarnehal bij een wedstrijd van onze E3 tegen de E-zoveel van Koog Zaandijk. Onze hele verre toekomst zeg maar. Iedereen die mij een beetje kent weet, dat ik eigenlijk niet gewoon naar sport kan kijken. Dat ik altijd beschouw, analyseer, me erger aan niks. Bij dit soort wedstrijden heb ik daar gelukkig nog geen last van. Hier wordt korfbal gespeeld zoals het ooit was bedoeld. Intuïtief en oorspronkelijk. Omdat ik toch moest kijken heb ik meteen maar wat aantekeningen gemaakt. Om maar even aan te geven hoe onbekend dit team voor mij is: ik heb aan de coaches alle namen moeten vragen en de namen van de coaches zelf heb ik ’s avonds nog even met de ledenlijst in de hand moeten opzoeken.

Tot 3 – 0 had ik het nog te druk met naar Erwin kijken, maar toen ik eenmaal bevestigd had gekregen wat ik al vermoedde (“hij ken ut wel”), ben ik de score gaan volgen. Voor de niet-kenners onder ons moet nog gezegd worden dat Eetjes monokorfbal spelen met 2 palen in één, klein vak. Tot die 3 – 0 ging het allemaal heel snel. Mede door Erwin zijn lerende manier van fluiten werd het steeds meer een wedstrijd. KZ kreeg zelfs een strafworp maar die werd niet benut. Ondertussen ging onze E stug door met doelpunten maken. Lieke scoorde fraai 4 – 0 uit wat volwassenen een “omschakeling” en basketballers een fastbreak noemen. Vervolgens had ik weer een probleem, want ik had zoals gezegd noodgedwongen even bij de beide coachdames gevraagd naar de namen van alle spelers en die opgeschreven achter “grote heer, kleine heer, staart en los haar”. Na de verplichte time out stond er opeens een andere dame met los haar in het veld en moest ik weer bij de teamleiding langs. Olav maakte van ver 5 – 0 en op aangeven van Jim ook 6 – 0. Jim bediende ook Lieke op maat om vervolgens zelf de ruststand vast te stellen op 8 – 0.
Tussen verschillende momenten veters strikken door opende Olav de score na rust. Jim en Teuntje zorgden voor 11 – 0 waarna ook KZ kon scoren. Dat deden zij nog een keer nadat eerst Lieke al voor 12 en 13 had gezorgd. De verplichte serie stippen werd ook Haarlem gewonnen met 5 – 1 en dus was iedereen heel tevreden. Iedereen ja, want Haarlem had nog niet eerder zo gewonnen, KZ had en leerzaam gespeeld en Erwin heerlijk gefloten.
En ik: ik was vooral heel tevreden over de coaching van beide partijen. Rustig, van buiten de lijnen, positief, heerlijk. Dank dus aan die mevrouw van KZ en aan Janna en Geke. Ik ging de deur uit voor een soort van verplicht nummer en kwam helemaal opgewekt weer thuis. Topsport is vaak voor 90 % ontberingen, maar sport, korfbal in dit geval kan ook gewoon heel leuk zijn.
De zondag stond in het teken van Apollo 2. Inmiddels is wel duidelijk, dat er in onze afdeling geen zwakke ploegen zitten. Groen Geel valt er misschien op het oog een beetje uit, maar het verloor dit weekend maar ternauwernood met 1 punt van en bij Sporting West. Iedere week vol aan de bak dus. Misschien was dat wel de belangrijkste winst van zondag: we begónnen goed. Scherp en met, zoals ik dat maar noem, ingetogen passie. Vincent opende van achter de korf en Michel deed dat met een soort van basketbalactie van voor de korf verrassend, onverstandig maar mooi na. Bas zorgde met 2 treffers voor ons eerste gaatje, maar bij 5 – 5 (Michel) waren we terug bij af. Justin, Mo en Vincent herstelden de marge naar 3, maar bij rust waren er daar nog maar 2 van over. Rust derhalve met een 10 – 8 stand door Michel en Vincent.
Na rust bleven de schutters het vizier op scherp houden. Na afloop verbaasde Michel zich er over “dat die bal steeds maar bleef vallen”. Dat deed die bal inderdaad en met Michel (2), Justin (3) en Vincent (4) schoot de score naar voor ons ongekende hoogte. Bij 13 – 13 was het voor het laatst gelijk en toen Vincent ons, na een prachtige doorloper van Mo, vlak voor tijd vanaf de stip door de 20-punten-barrière hielp kwam Apollo er 3 op ons tekort. Wat een pot, wat een stand: 20 – 17. En dat in een wedstrijd waarin we de 16e speler/speelster in onze basis mochten begroeten.
Daar doe je het toch als speler voor. Voor dit soort potjes. Potjes uit het zeg maar niet-ontberende 10%-deel uit het leven van een sporter. En wat ben je dan als coach: moe maar voldaan. De koek was daarmee nog niet op. H1 botste vervolgens een uur lang met Apollo 1. Onder de gedegen en onopvallende (dus goede) leiding van m’n vriend Ron werd het vooral voor kenners een machtig schaakspel met 2 prima verdedigende teams. Honkballers noemen een pitchersduel. Goed te zien dat onze dames de score uiteindelijk in ons voordeel konden ombuigen. En ik was al zo moe.
H3 streed een hopeloze strijd tegen een tegenstander die niet in deze klasse thuishoort, maar H5 sloot naadloos aan bij de H-middag. Weliswaar was ik inmiddels al enige tijd wat dichter bij de bar terechtgekomen, maar de winst van H5 was ook vanachter het glas gezien een terecht resultaat van heel hard blijven werken. Terecht ook dat de H5-deelnemers aan de Kerstgourmet met applaus werden ontvangen op de Kleverlaan. Die gourmet maakte alles compleet. Gezellig druk, gemixed gezelschap , goed verzorgd en …. niet echt goed voor de meestal op een zondag volgende maandag. Nou ja, wie dan leeft ..
Genoeg voor deze keer. Kerstreces. Niet nadat ik zoals gebruikelijk nog wat oprecht gemeende complimenten uitdeel. Allereerst aan André Houtman die zijn rustige kijkmiddag van achter het scorebord noodgedwongen moest verruilen voor die van leidsman in een hectisch potje. Top. Dank tenslotte aan alle AC-leden die ver in het toch al lange weekend zorgden voor een waardige afsluiting van het speeljaar 2011. Ik ga geen namen noemen, want dan vergeet ik weer iemand. Bedankt dus allemaal. Tineke en ik hangen al in gesponsorde ballen in de clubkrant, maar toch:

Geniet van de komende rust, heel Prettige Feestdagen en iedereen (Manja en Rein in het bijzonder) een heel gezond en sportief 2012 van Tineke en

Jan