H2tenswaardigheden

Details Written by webdesign Published: 14/02/2012

(Haarlem2 – aw.dtv 3) 

Hè, hè. Eindelijk weer eens tijd en/of energie om een stukkie te schrijven. Gek eigenlijk. Wat ik ergens dit seizoen tamelijk vrijblijvend (voor mij zelf dan) begon, is toch op een of andere manier een soort van verplichtinkje geworden. Toch lukt het niet altijd. Deze maandag, mijn schrijfdag, dus wel. Na de onnodige nederlaag tegen Sporting West en de moeizame, maar oh zo broodnodige winst op hekkensluiter Groen Geel wachtte ditmaal, op mijn 59e Nieuwjaarsdag, AW/DTV, de koploper.

Zo’n wedstrijd is altijd een makkie voor een coach. Iedereen weet nog hoe het daar was en iedereen weet ook drommels goed wat er komen gaat. Een goede, ervaren, geslepen ploeg die er letterlijk en figuurlijk alles voor over heeft om kampioen te worden. De voorbespreking kan dus kort: “Laat meteen zien wie we zijn en vooral: wat we kunnen. Let’s go for it”. Nou, dat deden we. Geen aanloopperiode, geen even er in komen, maar vanaf het eerste fluitsignaal vol gas. Het publiek, net bekomen van de spectaculaire puntendeling van H3, ging er eens goed voor zitten. 

 Vincent brak door en Bas verzilverde de overname van dichtbij. Vincent werd 2 keer getorpedeerd na zijn schot, bleef kalm en benutte zijn vrije worp voor een onverwachte 2 – 0. Verdedigend ging het vervolgens niet helemaal lekker met 2 – 2 als logisch gevolg. De eerste aanval bleef met een onder de korf heersende Bas hard werken om Vincent vrij voor de korf te krijgen en dat betaalde zich uit met een stip voor 3 – 2. Jeroen tilde van afstand de 4 – 3 op het bord, maar even later stond er 4 – 6 op het bord en bungelden we even in het luchtledige. Terug naar de basis dan maar weer. Zwoegen met Han (die een uur lang super verdedigde) onder korf naar het schot van Jeroen, die ons met twee afstandschoten naar een 6 – 6 ruststand schoot.

De rust was er eigenlijk alleen waarvoor die bedoeld is: rust. Even “aarden” met elkaar. Even “finetunen”. De tweede helft ontbrandde meteen. Vincent benutte zijn tweede stip, Han zijn eerste, Vincent zijn derde en toch stond het nog gewoon 9 – 8. De 10 – 8 van Vincent bracht ons even los van AW/DTV, maar dat was maar van korte duur. Bas bracht ons van dichtbij op 11 – 10 en even hing een sensatie in de lucht. Het mocht niet zo zijn. Dit AW/DTV maakt gebruik van elke onoplettendheid en zo kwam kort voor tijd de 11 – 11 op het bord en even later op het formulier. De laatste aanval zette nog 3 maal alles goed neer, maar het leverde geen score meer op.

Punt gewonnen/punt verloren? Daar zullen de meningen over uiteenlopen. Slechts één keer achtergestaan (voor rust). Acht van de elf tegengoals binnen de strafworpafstand doorgelaten. Wie het verslag wat oppervlakkig leest krijgt misschien het beeld van een two-man-band. Vraagt zich misschien af of er geen dames meededen. Wat voor míj overblijft is het prettige beeld van een ploeg die vanaf minuut nul heel hard heeft gewerkt. Met elkaar en voor elkaar. Die bereid was te knokken en te zwoegen voor de puntspelers, waarin ze vertrouwen hadden. Een ploeg die puntspelers had, die op hun beurt die inzet en dat vertrouwen ook ten volle wilden belonen. Natuurlijk. Alles kan beter, maar ik ga ter afsluiting nog maar even terug naar de voorbespreking. Ik sloot af met: “Kom op, laat maar zien wat we kunnen”. Nou dit is wat we kunnen. Ik weet bijna zeker dat ik niet de enige ben, die daarvan genoten heeft. Hoewel genoten: ik was er eigenlijk wel heel moe van.

Dank aan alle supporters, dank aan Roos en Anneloes voor hun bereidwilligheid onze volop meelevende bank weer op sterkte te brengen, dank aan André H. voor zijn muzikale begeleiding van onze wedstrijd (inmiddels wel de 5e keer al dat we geen scheidsrechter hebben dit zaalseizoen) en omdat ik niet complimenteus ben aangelegd voor één keer van mijn kant: dank aan het hele team. Chapeau!

Jan