Chagrijn als sneeuw voor de zon verdwenen

korfbal vet cool articleSnip verkouden, twee nachten slecht geslapen, moet je op zaterdagochtend nog om 7:45 verzamelen om in Leiden met de kampioenen te gaan spelen en eenmaal daar heb je twee kampioenen met een eigen willetje die natuurlijk net iets anders willen dan jij… genoeg ingrediënten om die dag chagrijnig te beginnen en chagrijnig te beëindigen. Maar ja, als coach moet je het goede voorbeeld geven dus probeer je het beste er maar van te maken.

Zoals verwacht is KZ Danaïden gewoon vanaf het begin beregoed. Maar onze kampioenen laten zich niet uit het veld slaan. Dat is te zien aan het scoreverloop in het eerste kwart: 1-0, 1-1 Maren, 2-1, 3-1, 3-2 Suus, 4-2, 4-3 Suus en 5-3.

In het begin van het tweede kwart lijkt het alsof KZ verder uit gaat lopen (6-3, 7-3). Maar toen kwam weer een goede periode van onze kampioenen. 7-4 Suus, 7-5 Fedde en 7-6 Maren.

Met name één coach van KZ kreeg het zichtbaar benauwd, ze liep rood aan, werd wat feller in de coaching en ging zelfs in het veld een kind aan de schouders op de juiste plek zetten. KZ was niet gewend om zoveel tegenstand te krijgen.

In het derde kwart bleven onze kampioenen weerstand bieden. 9-7 Maren, 11-8 Maren, 11-9 Maren en 12-10 Suus.

Niemand van onze kampioenen wilde na het derde kwart gewisseld worden. Zo zaten ze allemaal in de wedstrijd. Iedereen had nog het gevoel dat er voor ons misschien iets meer in zat. Maar KZ zat gelijk in het begin van het vierde kwart in de flow. En liep met de score verder uit. Verdedigend lieten onze kampioenen, moegestreden, wat gaatjes vallen en KZ wist daar gretig gebruik van te maken.

Maar desondanks lieten onze kampioenen toch nog met vlagen prachtige dingen zien. Bijvoorbeeld die ene aanval waarbij Maren onverdedigd achter de paal stond, Colin (de kleinste van het veld) onder de paal stond met drie KZ-spelertjes, en waarbij Maren op de korf schoot, miste, Colin de afvang won, weer de bal naar Maren, zij gooide en weer floepte de bal uit de korf, Colin won weer de afvang, weer de bal naar Maren en dan draait de bal in de korf en denk je dat hij er toch wel in moet vallen… en nog floept hij er weer uit.

De eindstand werd 18-11, nog door een score van Maren. Maar het is onze kampioenen vergeven.

Kennen jullie dat gevoel wanneer je eigen kind iets moois op het veld laat zien, dat je om je heen zit te kijken, en stiekem bij jezelf denkt “hebben jullie dat allemaal gezien? Dat is wel MIJN kind!”. Vandaag had ik opeens in plaats van drie kinderen, die 40 minuten zeven kinderen. En gedurende de wedstrijd had ik alleen maar dat soort gevoelens bij alle van MIJN kinderen.

Bedankt ouders dat ik deze kampioenen soms even als MIJN kinderen mag zien. En jullie kampioenen, bedankt dat jullie mijn chagrijn als sneeuw voor de zon lieten verdwijnen.