David en Goliath

f1 2016 2017Wie kent het verhaal niet van de jongen David die met één worp van zijn slinger de onverslaanbaar geachte reus Goliath doodde. David in zijn jeugdige onverschrokkenheid deed wat alle soldaten in het leger van Saul voor onmogelijk beschouwden. Nu wil ik onze kampioenen niet gelijkstellen met David en KZ Danaïden met Goliath, maar zo liggen de verhoudingen misschien toch wel een klein beetje.

De F1 van KZ Danaïden heeft een professionele (betaalde) trainer, traint twee keer in de week, kan selecteren uit een veelvoud van kinderen en hoeft zich alleen maar te richten op vijf of zes kinderen met dezelfde talenten en dezelfde ambities en is dus een stuk verder dan onze kampioenen.

In onze F1 zitten acht spelende kampioenen, met uiteenlopend talenten (variërend van supertalent tot -gekscherend gezegd – “kunnen nog geen bal gooien of vangen”), met uiteenlopende ambities (van super gemotiveerd tot “wat kwam ik hier ook al weer doen”), trainen één keer in de week door weliswaar welwillende trainers, maar toch slechts amateurs.

En als je nagaat dat de kinderen van KZ Danaïden in het veld liepen te balen dat ze zoveel meer tegenstand kregen dan ze gewend waren en daardoor boos op elkaar werden omdat ze niet zoveel konden scoren, en soms ook even de weg kwijt waren, dan hebben onze kampioenen het ondanks het verlies van 9 tegen 17 toch heeeeeeeeeel goed gedaan.

Helaas konden onze kampioenen het kunststukje van David tegen Goliath niet herhalen, maar de trieste gezichten van onze kampioenen na afloop omdat ze verloren hadden waren volledig onterecht. Onze kampioenen mogen na deze supergoede wedstrijd wederom trots op zich zelf zijn.