Een wedstrijd binnen een wedstrijd

Hoe zit dat toch met coaches en ouders die alleen maar willen winnen ten koste van alles en iedereen?

Ik ben fanatiek. Als speler en als coach wil ik niks liever dan winnen. En oké, soms ga je dan de grens opzoeken. Maar er zit mijn inziens een verschil tussen iemand van mijn leeftijd die daar min of meer bewust mee kan spelen of kinderen van zeven of acht aansporen om de grens te gaan zoeken.

Als ik dan hoor hoe goed die kleine van mij, zeven lentes jong en zeven turven hoog, vandaag heeft gespeeld tegen een jongetje van tien lentes jong en tien turven hoog (dus drie jaar en drie koppen groter), dan kan ik alleen maar trots op hem zijn.

Maar hoe trots ben je op je zoon als hij een jongetje van drie turven kleiner en drie lentes jonger tegen de paal werkt, duwt, omver probeert te lopen, constant met z’n armen werkt, op die leeftijd al tegen de scheidsrechter loopt te miauwen etc.

Hoe trots kan je op jezelf zijn als coach van een team van E-tjes, waarin ook nog je eigen zoon van tien lentes en tien turven hoog zit, als je de kinderen alleen maar aanspoort om nog meer de beuk erin te gooien en je na en tijdens de wedstrijd de scheids uit staat te kafferen omdat je het niet eens bent geweest met – in dit geval – haar besluiten.

Vorige week moesten onze kampioenen tegen de E5 van Furore. Bij rust stonden ze voor met 2-0. Na rust zette de coach een jongetje in waarvan het vermoeden bestaat, afgaande van de wijze waarop hij speelt, zijn postuur etc dat hij eigenlijk in een hoger team speelt. En wordt het (mede door dat jongetje) uiteindelijk 2-3 (winst voor Furore).

Vandaag moesten onze kampioenen weer tegen hetzelfde team. En na het eerste kwart kwam hetzelfde jongetje weer in het veld. Maar in dit geval hadden onze coaches al van tevoren een plan bedacht. Eigenlijk een absurt plan als je het goed beschouwt: het kleinste jongetje tegen het grootste jongetje.

Maar gerechtigheid bestaat, want het werkte. Het kleinste jongetje van ons verdedigde alsof zijn leven er vanaf hing en daardoor kon dat grote jongetje maar één keer scoren.

En door verder als collectief goed te spelen, met het debuut van Madelief, nam de E3 de zege mee naar huis: 1-3 gewonnen, door korfpunten van 2x Frederique en 1x Colin.

Winnen en verliezen doe je met elkaar als team. Degene die scoort is toevallig degene die de bal het laatste aanraakt voordat de bal in de korf belandt. Maar net zo belangrijk is degene die zorgt dat de bal komt bij degene die de bal in de korf schiet. Of degene die ervoor zorgt dat de tegenstander niet kan scoren.

Weer een knappe teamprestatie van onze kampioenen dus!