Even voorstellen: dit is Delko

Details Written by Kees van den Berg Published: 21/09/2017

Wanneer ik loop met Delko ontstaan vaak mijn ideeën voor wedstrijdverslagen. En omdat Delko daarin zo’n belangrijke rol speelt is het misschien wel aardig om hem eens goed aan iedereen voor te stellen.

Delko is een reu van nu zestien maanden. Hij is geboren op dezelfde dag als Chloë en is, net als zij, midden in zijn pubertijd. En net als alle jonge honden wil hij graag spelen en ravotten. Niks liever dan achter de meeuwen aan rennen en snuffelen aan bomen en andere honden.

Delko is een Mechelse Herder. Daar kan hij ook niks aan doen, zo is hij geboren. Maar desondanks zie je vaak wel mensen een straatje om lopen als hij eraan komt. Of gaan vooral die kleine schoothondjes uit – wat in mijn ogen is – een minderwaardigheidscomplex naar Delko blaffen. Ik heb niks tegen schoothondjes, net zoals ik niks tegen katten heb, maar ik ben nu eenmaal een (in meerdere opzichten)  gro(ot)te hondenfan.

Mechelse herders hebben een bepaald imago. En dat heeft natuurlijk wel zo zijn redenen. Een Mechelaar ontgaat niet veel, ze zijn super alert en super gedreven om te werken voor hun baasje. Ze rennen als het moet hun poten onder hun lijf vandaan tot ze erbij neervallen. Vandaar dat ze dus ook vaak door politie, leger en beveiliging gebruikt worden. Minder belicht maar ze hebben zeer zeker ook een sociale en lieve kant en zijn daardoor ondanks het imago, onder een consequente hand, een prima familiehond.

In onze C2 zitten tien jonge honden. Sorry voor de vergelijking, ik moest een bruggetje maken naar korfbal, maar eigenlijk gaat de vergelijking best goed op. Daarover straks meer. De C2 is een mengeling van dames van allerlei niveaus en leeftijden. En dat maakt het soms best lastig.

Omdat in de breedtesport tegenwoordig geen verschillende klassen meer bestaan heb ik totaal geen referentiekader meer voor hoe hoog de C2 nu is ingedeeld. Het is één klasse geworden. Alle spelers krijgen punten op basis van leeftijd en hoe hoog ze hebben gespeeld. De punten van alle spelers bij elkaar bepalen het puntentotaal van het team. En dit puntentotaal bepaalt tegen welke tegenstanders je moet spelen. Tot dusver eigenlijk niks nieuws. Maar nu zeggen ze er niet meer bij welke klasse het is (grrrr).

Onze kanjers hebben afgelopen zaterdag hun eerste wedstrijd van het seizoen tegen Pernix gespeeld.  Ze begonnen heel voortvarend aan de wedstrijd. Het miezerde een beetje, de bal was glad, de scheids vergat constant om te fluiten en liet veel duwen en slaan op de bal door de tegenstanders toe. Maar desalniettemin gaven onze “honden” (liefdevol bedoeld) in het begin niet veel kansen weg.

Maar belangrijker, door goed de 4-0 te draaien, telkens in de aangeef komen, de afvang te pakken etc, kregen ze zelf wel aardig wat kansen. Waaruit Rinske middels een doorloopbal de 0-1 maakte.

Let op, nu komt de vergelijking met Delko: het was mooi om te zien hoe iedereen hun benen onder hun lijf vandaan renden. Er werd hard gewerkt. En naarmate het dichterbij de pauze kwam zag je bij bepaalde speelsters wel wat vermoeidheid ontstaan. Maar iedereen bleef zich voor elkaar inzetten.

Uiteindelijk scoorde Pernix nog vlak voor rust de 1-1, maar dat was uit een verdwaald afstandsschot die er zomaar invloog. Dat kan nu eenmaal gebeuren.

In de tweede helft begonnen onze dames weer met goede moed. Maar het leek wel alsof we van de scheids niet mochten winnen. Lotta liep langs haar heer en maakte een prachtige doorloopbal. Echter de scheids keurde hem af omdat ze volgens hem langs de aangeef sneed. Ik dacht altijd dat wanneer je al lang en breed voorbij je tegenstander bent en dan langs de aangeef loopt het nooit snijden kan zijn. Maar goed, het is de scheids die bepaalt.

Op een gegeven moment maakte de aanval van Pernix overduidelijk voetbal. Onze verdediging reageerde daarop, maar de scheids liet doorspelen, waarna dus iemand van Pernix vrij kwam en kon scoren. En toen stonden we dus met 2-1 achter, terwijl wij gewoon een vrije bal hadden moeten krijgen.

Tussendoor liep de irritatie bij een aantal van onze dames al hoog op vanwege het onbestraft laten van het duwen en op de bal slaan van de tegenstanders. En een aantal dames hadden al zoveel gegeven dat ze hun tegenstanders niet meer konden volgen. Middels de 4-0 een aanval opzetten lukte niet meer. De moed zakte iedereen zichtbaar in de schoenen. En uiteindelijk werd het 3-1 voor Pernix. Maar toch goed gewerkt dames!