Kwijt, maar gelukkig toch weer gevonden…

kwijtDat begon al ’s ochtends. Ik was even kwijt dat we hadden afgesproken om een kwartier later te vertrekken naar de wedstrijd van onze kampioenen bij Groen Geel. Dus stond ik een kwartier te vroeg al helemaal klaar. Nou ja dan nog maar even een spelletje op de iPad met de kinderen.

Vervolgens komen we in Wormer. En voor de mensen die niet weten hoe je naar het terrein van Groen Geel rijdt. Als je in Wormer komt ligt het veld eigenlijk gelijk links van hoe je aan komt rijden. Normaliter de eerste rotonde waar je linksaf kan, de woonwijk in en je bent er. Nee, nu was deze rotonde afgezet vanwege wegwerkzaamheden. En dus een omleiding. Dan ben ik nog zo eigenwijs om van de omleiding af te wijken in de hoop dat de tweede rotonde wel vrij zou zijn. Maar deze vlieger ging helaas niet op. Dus de weg kwijt. Gelukkig is er dan altijd nog onze Tommie. En nadat we zo ongeveer aan de andere kant van Wormer waren geweest, rijden we eindelijk het parkeerterrein van Groen Geel op.

Vervolgens even snel de trainingspakken uit en de korfbalschoenen aan en naar het veld. Ben ik toch alle kampioenen en andere coaches kwijt!!!!! Kijk als je die ouders kwijt bent, dan hoef je alleen maar de geur van koffie te volgen en je hebt ze gevonden. Overigens weer helemaal TOP dat er weer zoveel ouders mee waren gekomen om aan te moedigen. Maar waar waren nu mijn kampioenen

Blijken ze allemaal in de speeltuin te zijn gedoken… pffff. Maar goed, ik had ze gelukkig weer gevonden. En een goede “relax-te” mentale voorbereiding is vaak nog beter dan een fysieke bij de kleintjes. Dus mij hoor je niet klagen.

Maar vlak voor de wedstrijd waren we Suus kwijt omdat ze toch nog wat last had van wagenziekte. Maar na de goede zorgen van haar papa kwam ze er gelukkig al snel weer bij.

Groen Geel ging voortvarend van start en ondanks dat onze kampioenen toch wel regelmatig kansen kregen, moest de vijfde speler er telkens aan te pas komen om niet te ver achter de feiten aan te lopen. 3-1 Suus, 4-2 Suus, 5-3 Suus.

Vervolgens sputterden onze kampioenen in de tweede kwart nog wat tegen, maar waren ze in de derde kwart hun vizier kwijt wat betreft het in de korf gooien. En stond het na 5-4 Colin, 8-5 Maren en 11-6 Maren aan het einde van kwart drie 11-7 Evie (haar eerste punt ooit).

Iedereen, inclusief mijzelf, had zoiets van dat de wedstrijd gelopen was en Groen Geel deze voorstand nooit meer kwijt zou raken. Zo had Groen Geel waarschijnlijk ook gedacht en wisselde haar beste meisje in voor een wat minder goed meisje.

Maar niemand had gerekend op de visie van de coaches van onze kampioenen. Zij waren zeer zeker de weg niet kwijt: altijd eindigen met je sterkste opstelling. En langzaamaan begon de inhaalrace. 12-8 Suus, 12-9 Maren.

Tussendoor vroeg Groen Geel nog of dat goede meisje terug gewisseld mocht worden, maar dat recht waren ze kwijt. Bij de F-jes mag je tijdens de wedstrijd alleen maar wisselen als het is om een geblesseerd kind te vervangen.

En onze kampioenen gingen maar door: 12-10 Maren, 12-11 Fedde, 12-12 Suus tot we zelfs in de laatste minuut voor kwamen te staan met 12-13 Colin. Het waren nog spannende laatste seconden, maar uiteindelijk kwam het verlossende fluitje (gelukkig was de scheids haar fluitje niet kwijt).

De kinderen waren overigens wel de tel kwijt, want ze realiseerden zich pas nadat de ouders het veld op stormden dat ze hadden gewonnen.

Jullie begrijpen waarschijnlijk wel dat op mijn gezicht een grote glimlach verscheen en het duurde die zaterdag een hele tijd – ondanks dat we op de terugweg lang in de file hebben gestaan en uiteindelijk weer helemaal terug moesten rijden – voordat ik die kwijt raakte…:-)