Saamhorigheid

haarlemlogoZe zijn dit seizoen niet te missen: de wedstrijdverslagen van Kees van den Berg; naast vader van jeugdleden Chloë, Colin en Dylan, ook nog coach van de F1. Hij verslaat niet alleen wedstrijden van zijn eigen kinderen, maar ook van andere teams, en vaak met een extra boodschap erin verwerkt. Deze keer laat Kees zijn mening horen over vrijwilligers en verenigingsgevoel. Wederom een grijpend stuk; je leest het hieronder.

Saamhorigheid
Volgens van Dale: “het bij elkaar horen (van mensen)”.

Ik ben van nature eigenlijk helemaal niet zo’n verenigingsmens, maar op de een of andere manier heb ik toch een beetje het verenigingsvirus opgelopen. Wat mij het meeste fascineert van het verenigingsgevoel is dat het in mijn ogen eigenlijk gaat om iets over hebben voor een ander en aandacht hebben voor elkaar. In mijn woordenboek komt dat het meest in de richting van: saamhorigheid.

Mijn excuses als ik nu wel heel erg op de dominee ga lijken… terwijl het helemaal niet mijn bedoeling is om belerend over te komen. Ik wil met dit stukje alleen maar mijn waardering uitspreken voor al die mensen binnen de vereniging die iets doen en daarmee aandacht hebben voor een ander.

Al die jongvolwassenen die zoveel afleidingen en uitdagingen hebben buiten het korfbalveld, kunnen ervoor kiezen om ergens anders te zijn dan op het korfbalveld. Maar nee, ze kiezen ervoor om achter hun telefoon vandaan te komen en te proberen wat plezier, en wat zij geleerd hebben, door te geven aan een ander.

Die ouders die ervoor zouden kunnen kiezen om hun kind de deur uit te schoppen en zichzelf op de bank achter een krant of televisie te verstoppen. Maar nee, hij of zij maken zich nuttig door iets binnen de vereniging te doen.

Het “oud”verenigingslid met alleen nog maar banden vanuit het verleden zou ervoor kunnen kiezen om alleen op zondag naar Haarlem 1 te gaan kijken. Maar nee, ik heb je heus echt wel regelmatig bij de jeugd naar wedstrijden zien kijken. 🙂

Die senior-spelersleden zouden ervoor kunnen kiezen om alleen maar hun eigen training en wedstrijden te volgen. Maar nee, hij of zij zetten zich ook nog op andere manieren in binnen de vereniging.

En het is leuk dat het bestuur het doet, en ze moeten daar vooral mee door blijven gaan, met het jaarlijks uitdelen van een prijs aan iemand die zich dat jaar nuttig heeft gemaakt voor de vereniging, maar eigenlijk is er niemand die iets binnen de vereniging doet vanwege dat prijsje. Ikzelf zou eerder iets hebben van: “als ze hem maar niet aan mij geven!” (grapje).

Het is ook totaal niet dat er geen waardering wordt getoond. Gelukkig niet! Maar (dat ben ik weer) “het zou altijd beter kunnen”.

Het zou een beetje gek zijn als we allemaal een stukje op de website gaan schrijven. Maar er zijn in mijn ogen nog wel genoeg andere manieren om onze waardering te tonen.

Het zit vaak in de kleine dingen. En iedereen, zowel ouders als kinderen, kunnen daarin een rol spelen. Een klein bedankje. Een klopje op de schouder. Een glimlach. Plezier met elkaar maken. Een bemoedigend woord. Interesse in elkaar tonen. (Op tijd) Komen op de training en wedstrijden. Leuk en gezellig met je teamgenoten en trainers omgaan. Tijdens een wedstrijd en de training het maximale uit jezelf en elkaar halen. Helpen met het opzetten en opruimen van de palen. Meedenken in plaats van alleen maar afwachten en zeuren als het een keer niet helemaal gaat zoals jij dat zou willen. Invallen en bankzitten als daarom wordt gevraagd. Een keer extra rijden. Een keer eerder komen, langer blijven zitten of terugkomen om naar een wedstrijd van een ander team of van je coach te gaan kijken.

En jullie zijn best in staat om zelf ook nog wel een aantal andere manieren te verzinnen.