Scheidsrechteren is een vak apart

scheidsrechtermetkaartBij wedstrijden blijven de scheidsrechters altijd een veel besproken onderwerp. En dat komt natuurlijk omdat ze best een grote invloed hebben op het verloop van een wedstrijd. Soms kan het wel of niet fluiten voor een overtreding het verschil maken tussen voor of achter komen op het scorebord of het verschil tussen wel of niet lekker in je spel komen.

En de beslissingen van de scheidsrechters roepen vaak niet alleen bij de spelers maar ook bij de toeschouwers heftige emoties op. Hoewel ik deze nog nooit eerder heb gehoord: “als de scheids zelfs maar met één vinger aan mijn kind komt dan krijgt hij toch een schop!”. En dat uit de mond van een vrouw waarvan ik dat niet zo snel had verwacht. Het was in de wedstrijd van onze A1 tegen VEO uit Voorburg, waarin de scheids met een bezwerend vingertje richting haar jongvolwassene deze reactie teweeg bracht.

Een andere opmerking tijdens deze wedstrijd van een andere toeschouwer waarvan ik wel meer Cruijf-achtige uitspraken gewend ben was: “soms heb je van die scheidsrechters die al fluiten voor een overtreding als ze al denken dat de overtreding plaats zal gaan vinden zonder dat er daadwerkelijk een overtreding heeft plaatsgevonden. En omdat ze dan al hebben gefloten kunnen ze niet meer terugkomen op hun fluitje”. Je kan je dus wel voorstellen hoe er vanaf onze tribune over deze scheidsrechter gedacht werd.

Maar toch moet ik het opnemen voor de scheidsrechters. Je moet het maar doen! Het is een verantwoordelijke taak waar niet iedereen voor in de wieg is gelegd. En dat pleit er alleen maar meer voor dat deze taak gedaan wordt door mensen die het vaker doen dan maximaal drie keer in het jaar (zoals deze bondscheidsrechter achteraf wist te vertellen).

Scheidsrechteren is een vak apart. Dat vergt spelinzicht, aanvoelen van een wedstrijd (en spelers) en een goede kennis en toepassing van de spelregels. En dat is niet zomaar iets wat je aan komt waaien.

Als je het veld met een fluit oploopt is het mijn inziens de bedoeling dat je die fluit gebruikt. Maar het lastige is dat je ook moet kunnen aanvoelen wanneer je niet moet fluiten. En dat vergt ervaring. Ervaring die je alleen maar opdoet door het te doen. En bij voorkeur onder het toezicht van een oude rot in het vak die je kan wijzen op wat je goed deed en wat je in de toekomst beter zou kunnen doen tot je zelf genoeg ervaring hebt gekregen om op eigen houtje door te gaan.

Nu was het bij de A1 toevallig een wat oudere bondscheidsrechter waarvan je bovenstaande zou mogen verwachten. Maar hoe vaak komt het wel niet voor dat iemand op het veld staat zonder scheidsrechteropleiding, die één of twee keer in het jaar wordt aangewezen om een wedstrijd te fluiten. En dan verlangen we ook nog van ze dat ze alles perfect doen?! Dat kan toch niet!

Binnenkort zal van iedere speler boven de 15 jaar verwacht worden dat ze een soort van spelregeldiploma moeten halen vooraleer ze op het speelveld mogen staan. Ik vermoed dat het aantal overtredingen hierdoor niet zullen dalen. Spelers zullen altijd de grenzen op gaan zoeken die de individuele scheidsrechters aangeven.

Het lijkt me in dat kader misschien ook wel verstandig dat de knkv voor scheidsrechters een verplicht scheidsrechterdiploma gaat instellen. Maar gezien de schaarste aan scheidsrechters nu al, lijkt het mij dat we dan nog minder scheidsrechters overhouden.

Misschien moeten we ook maar gaan instellen dat toeschouwers een spelregeldiploma moeten halen voordat ze op de tribune mogen plaats nemen. Misschien dat er dan wat minder fel op de beslissingen van de scheids gereageerd zal worden. Of misschien juist wel meer… šŸ™‚

Maar hoe dan ook moeten we vooral blij zijn dat er mensen zijn die willen scheidsrechteren.