Sporten is emotie!

h2 2016 2017Wedstrijdsporten zonder emotie kan niet. Je hebt gewoon een bepaalde gedrevenheid, de wil om te winnen nodig. Alleen kunnen soms ook deze emoties jezelf in de weg zitten. Als je doorschiet in je emoties. En als je niet oppast dupeer je daarmee ook je team. Door zelf slechter te gaan spelen en door anderen mee te nemen in jouw negatieve emoties.

Een goed voorbeeld daarvan was in de wedstrijd van Haarlem 2 tegen Crescendo. Een speler van Crescendo liet zijn emoties oplopen nadat hij al een aantal keer kleine akkefietjes met onze speler had (wat wederzijds duwen) en daarbovenop ook nog eens de scheidsrechter die in zijn ogen een aantal verkeerde beslissingen nam.

En natuurlijk mag je best tegen de scheidsrechter zeggen dat je het niet met hem eens bent en vertellen hoe het volgens jou wel was. Maar pas dan wel op met hoe je dat brengt. Gaan mekkeren en schreeuwen tegen de scheids werkt in de meeste gevallen averechts. Dan kan je er gewoon op wachten dat de scheids bij elke kleine overtreding in jouw nadeel gaat fluiten. Zoals ook nu.

En dan nog een tip: als de scheidsrechter eindelijk eens in je voordeel fluit en je een strafworp meekrijgt, neem dan al die emoties niet mee naar de stip. Zoals bij deze speler van Crescendo. Ik zag hem naar de stip lopen en er floepte spontaan en hoorbaar uit mijn mond “die gaat mis”. En – niet om mezelf een schouderklopje te geven maar – wat gebeurde er? Hij ging mis!

Natuurlijk zijn er ook voorbeelden van dat het wel goed gaat. Zo staat mij een kampioenswedstrijd van de E1 van een aantal jaar geleden nog heel goed voor de geest. Volgens mij konden beide teams nog kampioen worden. En het beste jongetje van de tegenpartij werd wat gefrustreerd omdat hij tegen Dylan niks in te brengen had. En uit pure frustratie deed hij een bewuste “Lee Towers” vol in de buik van Dylan. Natuurlijk Dylan huilen. De emoties buiten het veld liepen vanzelfsprekend ook flink op omdat de scheidsrechter niks anders deed dan alleen maar een strafworp geven. En nadat Dylan klaar was met huilen liep hij doodkalm naar de stip, keek even naar de korf, wachtte op het fluitje en legde de bal gewoon in het mandje.

Maar in de meeste gevallen kan je maar beter doen wat Rein deed bij Haarlem 1 nadat er een pijnlijke overtreding op hem werd gemaakt: het overlaten aan een ander.

Ook bij Haarlem 2 zag je met enige regelmaat wat frustratie vanwege de tegenstander of wrijving onderling ontstaan omdat het ondanks het scoreverloop niet altijd lekker liep. Maar daar waren vaak dan de sussende woorden van een medespeler. Of het op een normale manier even bij de les roepen van elkaar: “Kom op jongens en meiden! Schouders eronder met elkaar en de volgende keer moet het anders!”.

Voor de statistieken nog even het wedstrijdverloop: 1-1 Wouter, 2-1 Jordi, 3-1 Manon, 4-3 Manon, 5-4 Mikki, 6-4 Svenja, 7-5 Guido, 8-5 Mariska, 9-6 Guido, 10-6 Manon, 11-7 Mikki, 12-7 Manon, 13-8 Mikki, 14-9 Jordi, en eindstand 14-11.

Onze Haarlem 2 deed goede zaken door van Crescendo te winnen (terwijl ze daar in de uitwedstrijd tegen verloren hadden). En daarbovenop verloor de directe concurrent OKV waardoor Haarlem 2 nu twee puntjes voorsprong heeft genomen in de race naar het kampioenschap. Vooralsnog – net zoals het weer afgelopen zondag – geen wolkje aan de lucht voor Haarlem 2.