Succes op de korte of lange termijn?

D1 kampioen 2017Na afgelopen weekeinde is wel duidelijk dat onze kanjers van de D1 niet voor de triple gaan. De coaches hebben uitgesproken om dit buitenseizoen te benutten om te experimenteren met de indeling van de vakken. En dat was direct zichtbaar in de eerste wedstrijd afgelopen weekeinde, die overigens verloren werd met 11-5 tegen ZKC ’31 (met korfpunten van Milan, Lot, Teun, Dylan en Zoë). Na zo vaak verwend te zijn geworden met overwinningen was dit voor bepaalde ouders misschien even slikken.

Maar als collega-coach kan ik de keuze van de coaches wel begrijpen. Wanneer je team constant in de race is voor het kampioenschap ga je in de keuze van welke kinderen stop je bij elkaar in een vak en wie laat ik wanneer wisselen anders om dan wanneer er geen prijzen op het spel staan.

Het mooiste in mijn ogen als coach is als je het voor elkaar krijgt om in het eerste buitenseizoen het niveau van al je spelers op een bepaald gelijkwaardig niveau te krijgen. Om in het zaalseizoen te pieken en voor de prijzen te gaan. En in het tweede buitenseizoen óf door blijven pieken maar sowieso de kinderen alvast voorbereiden op komend jaar. Vooral als ze grote stappen moet gaan nemen zoals van 4-korfbal naar 8-korfbal of van D naar C.

Maar ja, soms gaan dingen zoals ze gaan en heb je daar als coach ook niet altijd de invloed op die je graag zou willen.

Soms heb je van die teams waar één hele goede speler in staat en zie je gebeuren dat er een aangeef komt en alle ballen vanaf daar naar die ene speler gaan. Net alsof de andere twee spelers niet meedoen, behalve misschien dan om de afvang te doen en oh ja… er moet ook nog verdedigd worden. Een situatie waarin als het meezit die goede speler er meer inschiet dan de “slechte” spelers er doorlaten, en dan hebben “we gewonnen”. Maar wat heb je dan “gewonnen”?

Zo heb je soms ook teams waarbij één in het vak minder mee kan komen dan de andere drie. En automatisch wordt die ene veel overgeslagen. Vaak omdat hij of zij gewoon niet (op tijd) vrij staat. Maar zelfs als hij of zij wel vrij staat worden ze “uit gewoonte” niet gevonden. Misschien kom je er nog mee weg ook en win je net genoeg wedstrijden om kampioen te worden. Maar wat heb je dan “gewonnen”?

Het mooiste is als je team bestaat uit spelers van allemaal hetzelfde niveau en met allemaal dezelfde instelling. Maar helaas (?) zijn we niet allemaal hetzelfde. En zolang korfbal nog een teamsport is zal je ook, als de vaardigheden of de instelling niet allemaal gelijk zijn, elkaar moeten blijven helpen om beter te worden. Zodat alle kinderen zich kunnen ontwikkelen. Zodat alle kinderen door succesbeleving meer plezier en meer zelfvertrouwen krijgen. En dan gaan de prestaties op de lange termijn als team en individueel vanzelf omhoog. In ieder geval dat is wat je hoopt dat er gaat gebeuren.