Verslag A1: Korfballen is net de Belastingdienst

Korfballen is een snelle en technische sport waarbij je door middel van verrassing (tactiek en balsnelheid) moet proberen je tegenstander te snel af te zijn en door middel van een goede techniek (lopen, schot etc) de kans moet vergroten dat je kan scoren. En beide lukt je alleen maar door veel te oefenen. Korfballen is wat dat betreft gewoon net zoals de Belastingdienst: “het is wat het is” en “leuker kunnen we het niet maken”.

Eigenlijk moet je in het spelletje altijd één stap vooruit zijn. Degene zonder bal moet op weg zijn naar de plek waar de bal gaat komen. En degene met bal moet de bal zo snel mogelijk gooien naar de plek waar op dat moment nog iemand naar op weg is. En door enerzijds je eigen spelletje te spelen en daarnaast te anticiperen op wat je tegenstander (fout) doet, moet je tot (voorkomen van) scoren komen. Tot zover de theorie.

En dan komen we op het punt waarop de spelers de theorie in de praktijk moeten gaan brengen. De A1 had in de eerste helft tegen Alo daar zichtbaar moeite mee. De bal werd telkens naar de medespeler gespeeld waar hij/zij op dat moment was in plaats van naar de plek waar hij/zij naar op weg had moeten gaan (of stomweg onnodig buiten het veld gegooid).

Je zou eigenlijk van onze kanjers toch mogen verwachten dat ze nadat ze dit drie of vier keer achter elkaar hadden gedaan dat ze wel iets anders zouden gaan proberen. Maar nee, het ging de hele eerste helft gewoon door. Er werd bijna niet gelopen, veel balverlies, weinig eigen kansen en Peter die constant met zijn handen in het haar zat.

Alo hoefde alleen maar een klein beetje druk te geven om de ballen te onderscheppen. En daarnaast liep er bij Alo een jongen rond die niet veel ruimte nodig had om van afstand te scoren (hij was uiteindelijk verantwoordelijk voor de helft van de score van Alo). Het mag een wonder zijn dat de A1 bij rust slechts 3-6 achter stond.

Achteraf hoorde ik dat Peter tijdens de rust een donderspeech met enige krachtwoorden had gegeven (dat verwonderde me niks). Maar gelukkig was dat in de tweede helft wel te merken. Nog steeds werd er niet fantastisch gekorfbald, maar in ieder geval werd er meer gelopen en ballen kwamen gelukkig vaker aan. Echter halverwege de tweede helft stond de A1 nog steeds met 7-11 achter.

Echter vanaf toen, zonder dat ik zelf het idee had “het kan nog”, liep onze A1 telkens meer in op de score van Alo. Het werd 9-11… 10-12… 11-12… tot opeens Madelief met een lobbal over het meisje, die voor wilde verdedigen toen Chloë in de aangeef kwam, Chloë bediende, die zich alleen maar hoefde om te draaien en kon scoren. Daarna volgde nog een spannende laatste minuut waarin gehaast gekorfbald werd, maar dat mocht niet baten. Het bleef bij 12-12.

Ik ben zelf heel erg benieuwd naar wat de A1-speler die het officiële wedstrijdverslag moet schrijven ervan vond.