Verslag C2: “Me, my team and I”

In een wereld die steeds groter is geworden en de directe omgeving van het individu steeds kleiner, lijkt het net alsof “Looking out for number one” steeds belangrijker is geworden. Ik zeg “lijkt” omdat ik denk dat de mens in de loop van de eeuwen niet veel veranderd is, maar alleen de perceptie van de mens en de wereld om hem heen. En ik denk daarnaast dat het – tot op zekere hoogte – ook niet verkeerd is om de belangen van “number one” goed in de gaten te houden. Tenslotte moet je wel de rest van je leven met jezelf kunnen leven.

Een belangrijk onderdeel van looking out for number one is dat je happy bent met jezelf. Dat kan je bijvoorbeeld bereiken door ergens voor te gaan, jezelf uit te dagen, en dan als je van jezelf het gevoel hebt dat je alles hebt gegeven, geeft je dat een goed gevoel over jezelf.

Nog leuker is het als je dat gevoel kunt delen met anderen. Je gaat ergens met z’n allen voor, iedereen geeft het beste van haar of zijn kunnen zoals bijvoorbeeld bij een korfbalwedstrijd en dan onafhankelijk of je nu wint of verliest kan je gewoon trots op jezelf en op elkaar zijn.

Als ik de wedstrijd van onze jonge honden van afgelopen zaterdag bekijk, en gezien heb hoe hard ze allemaal gewerkt hebben, vind ik dat ze trots op hunzelf en elkaar mogen zijn. Ik was het in ieder geval.

En dan is het natuurlijk nog leuker als dat harde werken ook nog beloond wordt met een overwinning…

In eerste instantie kwamen onze dames met 1-0 achter te staan. Maar gelukkig scoorde Carlijn B vrij snel hierna de 1-1.

De spelers van Swift waren heel beweeglijk, waardoor het voor ons heel moeilijk was om voor te verdedigen. En op momenten dat we wel probeerden voor te verdedigen, was swift zo slim om achter onze rug om de vrije ruimte in te lopen. Echter Swift verzuimde om de vrije ruimte richting de paal in te lopen. Hierdoor waren ze wel lang en dreigend in balbezit, echter zonder potten met pannen te breken. Omdat Swift moeite had om in de aangeef te komen haalden onze jonge honden vaak de angel uit de aanval.

Onze jonge honden waren daarentegen in de aanval echter voortvarender dan Swift. Na een korte 4-0 werd vaak wel de aangeef gevonden. En zodra de doorloop niet leek te lukken, werden de ballen er gelijk weer uitgegooid om voor het schot te gaan. En hieruit konden we voor rust nog drie keer scoren door Lotta, Carlijn V en Lisanne.

Wanneer je pas in de zaal gaat spelen na een seizoen buiten moet je toch altijd weer even wennen. Maar in deze zaal was het wel heel erg warm en benauwd. Wat het extra zwaar maakte. En gezien de vele arbeid die in de eerste helft was verricht hield ik mijn hart vast voor de tweede helft: “als onze jonge honden dit moordende tempo van de tegenstanders maar vol kunnen blijven houden”.

Maar ze lieten zich niet op de kop zitten. Soms waren er wat penibele momenten en moest er vanaf de kant wat extra aanwijzingen en aansporingen gegeven worden. Cilla scoorde pas ergens na 10 minuten in de tweede helft de 1-5 en gaf daarmee nog wat extra lucht, maar Swift bleef dreigend. Uiteindelijk werd het 2-6 door Rinske.

Zo zie je maar weer: arbeid loont! En een extra bedankje voor de invallers Carlijn B en Marieke.

Een wedstrijd om trots op te zijn dames!