Wedstrijdverslag Haarlem B1 – Groen-Geel B3

korfbal vet cool articleGeheel volgens verwachting ga ik op zondag weer achter mijn computer zitten voor het verslag van Haarlem B1. De reden is bekend, we (hullie) hebben er weer minder dan 5 door gelaten. School is een verplichting en een recht voor alle kinderen en een nadeel is dat het heel veel vrijetijd kost en het dagelijks lessen volgen en het rooster dat nog erger is dan een Zwitserse gatenkaas. Dan hebben we het er nog niet over dat de school naast de deur ligt en je tassen met zinloze boeken moet mee zeulen.

Mocht er in de bovenkamer van een kind een verbinding zitten die zegt “dat hoort er nu eenmaal bij” heeft de leiding van de school samen met de daar voor afgestudeerde leraar een plan opgesteld om de jongeren eens een lesje te leren. In de klas is het een janboel, ze komen te laat, ze moeten nog eten in de klas, ze moeten de TV programma’s nog bespreken enz. Om deze pesterij van de kinderen te eens met de grond gelijk te maken, moesten 4 van mijn kinderen van de B1 op kamp (lees strafkamp). Een kamp geleidt door school (zo staat in de boeken) moet een vrolijke uitspatting zijn waarbij de jongens en de meisjes gezamenlijk leuke opdrachtjes uitvoeren en ‘s avonds rond een kampvuur eigentijdse muziek zingen en verhalen vertellen. En dan naar een stapelbed, uitrusten voor de volgende dag. Maar niets van dit alles komt op in het brein van deze schoolleiding. Deze jongelingen moesten in de “blote lucht” slapen (tekst van de kinderen) en 30 kilometer lopen met een verzwaarde rugzak, waarvan de laatste 10 kilometer zonder rugzak, maar wel in tempo en het was ook nog eens door de bergen (?) terwijl deze kinderen in de groei zijn.

Met deze gegevens zijn we (wat er over was) dinsdag samen met de A1 gaan trainen. Leuk was het om te zien dat die kleine kinderen mee mochten trainen met de grote kinderen. Het wachten was op de vrijdag, daar moest het dan gaan gebeuren. We moesten beter op elkaar ingespeeld raken, het bal tempo moest omhoog en dit met vier vermoeide spelers. De training ging toch wel goed en je zag dat er redelijke lijn in kwam. Voor sommigen is het toch lastig om niet voor eigen succes te gaan maar in het systeem te blijven, ook al denken ze dat hun kansen beter zijn.

De zaterdag begint natuurlijk met mijn standaard voorbereiding. Het moet volgens een bepaalde volgorde en dan in de auto stappen, richting Haarlem. No Problemo, tot na 1 kilometer de auto stil viel en geen meter meer kon rijden. Mijn vrouw (Vrony) is achter de vangrail gaan staan en ik ben lopend over de rijksweg naar huis gegaan om onze tweede auto te pakken en naar Haarlem te rijden. Ik was nog wel op tijd, maar van een lekkere voorbereiding was geen sprake. Het voorpraatje was een herhaling van zetten en het wachten was op het fluit signaal van de scheidsrechter.

De eerste aanval speelde zoals we getraind hadden met heel veel uitgespeelde kansen, maar het duurde tot de 7e minuut tot we eindelijk scoorden (Jayden met een schot). Er is ook een oud gezegde: ”als jij niet scoort dan doet de tegenpartij het wel”. Groen-Geel kwam nauwelijks tot een schot, maar door slecht verdedigen stond het wel 1-1 en veel later zelfs 1-2. Groen/Geel mocht gewoon vanuit stilstand schieten terwijl we goed de ballijnen afschermden. We kregen zoveel kansen in de eerste helft, dat de doelpunten wel moesten vallen. Wouter 2-2 (strafworp) en Jelle 3-2 en 4-2 (strafworp en een schot).

Rust. We hadden 52 schot pogingen gemaakt met maar 4 doelpunten. Het praatje in de rust ging dus ook over de grote hoeveelheid kansen die we kregen, door ons spelletje te spelen en als we dat blijven spelen vallen de doelpunten vanzelf. De tweede aanval van Haarlem B1 had het lastiger dan de eerste aanval. Het bal tempo was te laag en er was geen teamspel in het vak. Dat moest terugkomen om het aantal kansen te creëren.

Binnen 2 minuten was de buit binnen 5-2 en 6-2 door Diewert. Het laatste doelpunt van Groen-Geel was weer een schot uit stilstand, dat is ons zwakste punt. Vanaf dat moment was het alleen maar Haarlem wat de klok sloeg, Jayden 7-3. 8-3 door Suse met een schot en 9-3 door Madelief met een zelf gecreëerde korte kans. Jelle knalde er twee van afstand in (10-3 en 11-3). De laatste twee doelpunten kwamen op naam van Diewert (12-3) en Thomas via een strafworp 13-3. Tien minuten voor tijd is er nog gewisseld: Thomas en Olav kwamen in het vak van Suse en Madelief en Manisya kwam er in voor Marin. Het was leuk om te zien dat de invallers mee konden draaien in het speltempo.

We staan nu gedeeld eerste samen met KZ, waar we over twee weken thuis tegen moeten spelen. Er moet nog wel aan het tweede vak gewerkt worden om het baltempo weer terug te krijgen en de loop- en ballijnen boven de eigen kansen te krijgen. Twijfelen is natuurlijk uit den boze, als je het niet weet dubbelen met veel positie wisselingen. Dit is weer het einde van een weekend en het verslag, wat wel jammer is dat dit geen navolging heeft gekregen van de andere standaard teams.

Tot volgende week

De kreet van Peet: Er bestaat geen goede manier om iets fout te doen.